Afganlı Merhabgül

Rumlar değişti, Araplar, Hintliler değişti Sen de ey dağlı çocuk, kendini değiştir, uyan! Bil kendi benliğini, ey gafil Afgan! Havan güzel, suyun bol, toprağın bereketli Çiftçi olur mu kendi bağını sulamayan? Bil kendi benliğini, ey gafil Afgan! Dalgaları yüksek olmayan deniz mi olurmuş? Fırtına mı olurmuş sakin esen rüzgârdan? Bil kendi benliğini, ey gafil Afgan! Kendi köklerini kendi toprağında arayan Kulun köylülüğüne sultanlık bile kurban Bil kendi benliğini, ey gafil Afgan! Senin bilgisizliğin cahillerin onurunu korurken Çekin imanlarını satan hacı hocalardan Tanı kendi benliğini, ey gafil Afgan! **** O genç ki bu çağı lekesiz geçmiştir Ve onun darbesi öldürücüdür. İşte o genç, kabilesinin göz bebeğidir. Sulh anında Tatar ceylanından daha çekici, Savaşta yırtıcı kaplanlardan da üstündür. Onun duygu ateşi dünyada her şeyi yakar, Samanın tutuşmasına bir tek kıvılcım kâfidir. Onun fakirliğinde Ali’nin şanı var sanki Mevla ona padişahlık debdebesi vermiştir. Çulsuz görünüyor diye sakın onu küçük görme, Bu çulsuz kişi, zenginlerden bile daha varlıklıdır. **** Müminler için ümmetten ayrılmak bir ölümdür. Herkes ayrı baş olunca, benlik tanrılık olmuştur. Zamanın zorluklarından şikayetçi olanların Dervişliğinde bir nebze dilencilik kalmıştır. Çağımızda hala Allah’ın kullarına Taşı pamuğa döndürecek bir güç bağışlanmıştır. Ey mümin kul! Sen neredesin? Sen neredesin, neredesin? Coşkulu yüreğin yoksa kavgada zevk kalmamıştır. Ve güneş, doğunun sır perdesinden doğarak Dağlarımı kına renginde aydınlatmıştır.