Ağıt

Ürkekti, ürperirdi üzüntüsü sürekli dal gibiydi, dalgındı, derindeydi, düşteydi inceydi bir imgeydi izlenimdi, simgeydi ak kuğuydu ve keder buğuydu gözlerinde yeşil yağmurlar yağar, yine kalırdı orda, yazısıydı, yazgıydı, mevsim de yazdı…sonra, suskun bir kara tümsek özdeşleşti onunla yazısıydı,yazgıydı,mevsim de yazdı sonra