Akıncı Türküsü

Tuna boylarında sıra selviler Tan yeri estikçe sessiz ağlarmış; Gül bahçelerinde baykuşlar öter; Şu virânelikler eski bağlarmış. Namazgâh bir otluk, kalmamış taşı; Çeşmelerden akan, kanlı gözyaşı… Orda bir güzel var, çatılmış kaşı; Ak alnına kara çatkı bağlarmış… Kırık minârelerden duyulmaz ezân… Hep ocaklar sönmüş, devrilmiş kazan. Bir inilti duydum, sandım bir ozan; Sesime ses veren karlı dağlarmış. Söğüt dallarında hasta serçeler Eski akın destanını heceler. Tuna ağlıyormuş bazı geceler; Göğsünde kefensiz şehitler varmış. Bozulan bağların üzümü acı; Asi köle kesmiş eski haracı; Yine yedi kral giymişler tacı, Şahin yuvasını kargalar basmış. Haydi eski ozan, al sazı ele, Düşmanlar içine düşsün velvele; De ki: Hor bakmayın bu durgun sele O, yetmiş bir kavme akın çıkarmış…