Aşkın Odu Düştü Cana

Aşkın odu düştü câna eritti yürek yağını Kesti hevasetin kökün oda yandırdı bağını Kazdı kahır kazmasıla cânda cefâ ocağını Çaldı nefsimin (boynuna) himmet eri bıçağını Rahmet suyu ile yudu gönlüm evin ap-arıca Hizmet kapısından ona sundu şükür ayağını Her kim bizi yerer ise Hak dileğin versin ona Vurmaklığa kasd edenin düşem öpem ayağını Her kim bize taş atar ise güller nisâr olsun ona Çırağıma kasd edenin Hak yandırsın çırağını Miskîn gönlün aşk elinden iki büküldü vücûdu Tevbe kapısından sundum ona imân dayağını Gel imdi ey miskin Yunus hevâseti elden bırak Çalab’ım rûzı eyle bize kanâat bıçağını