Ayağı Tozunu Sürme Çekelden

Ayağı tozunu sürme çekelden gözüme cânım Görünür oldu her gâhı gözüme veç-hi cânânım. Niçün sevmeye cân anı ki anda buldu cânânı, Yıkıldı kal’a-i fikrim yapıldı dinim îmânım. Çü bildim vech-i cânânı kamûda sezdim Allâhı, Fenâyım Hak-ta Vallâhi ne bilim kaldı ne dânım. Ki bildim cümle Hak imiş arada gayri yok imiş, Bi-külli anda gark imiş ne ben vârım ne irfânım. Buluştu bir ten-ü bir cân bu mülkü ettiler seyrân, Niyâzî, den görünen ol ben ancak ad ile sânım.