Ben Aşkın Hamurunu

Ben aşkın hamurunu yoğru yoğur özedim Sen dünyâyı bezerken ben gönlümü bezedim Gece salâtta kâim sıcak günlerde sâim Çektim tevhidi dâim îmân’ı tâzeledim Aşkın mey’ini içtim dünyâ hazzını geçtim Dünyânın nîmetinden sanmayın ha mezedim Nefsimi bilince vaş kuru idim oldum yaş Ayaktım yaptılar baş çoban olup lez’edim Meyledince ben yâre oldum miskin âvâre Başladı dostlar zâre attılar taş lezedim Dost sevdiğin öldürür odu aşka yandırır Kötü adla andırır hikmetin çözemedim Hele bakın dostlarım derdi aşka tutuldum Çok taşlanıp itildim lâkin aşktan bezmedim Nasip olmuş tâ ezel almış gönlümü güzel Gönlüm alan güzeli görmeyi çok özledim Yunûsî miskin coştum dostun yolunda koştum Sâkindim coşup taştım gönlümü cezbeledim