Ben Dost Hevasına Düştüm

Ben dost hevâsına düşdüm özge hevâ neme gerek Başımda dost sevdâsı var dahî sevdâ neme gerek Ey zâhid-i dünyâ-perest var zühdünü arz eyleme Ben âşık-ı şûrîdeyem zerk u riyâ neme gerek Ben dost yolunda nakdimi hep oynayub ütdürmüşem Çün gitdi küllî varlığım havf u recâ neme gerek Ben lâubâlî giderem iki cihânı n’iderem Meylim yok sekiz uçmağa pes mâsivâ neme gerek Ben uykumu fikr etmezem düş görüb ta’bîr etmezem Ben gelmezem ben gitmezem bekâ fenâ neme gerek Ben mest-i ezel gelmişem ben tâ ebed mest giderem Hiç ayılmaz esrikliğim zühd ü takvâ neme gerek Ben dost ile peymânımı “elest”den ön berkitmişem Ben dostu ıyân görmüşem hayâl rüyâ neme gerek Gerçi sûretde insânem ben sultân-ı ins ü cânem Ben fârig-i dü cihânem işbu kavgâ neme gerek Ben Eşrefoğlu Rûmî’yem ben bâkîyem kadîmem Ben ol mürg-i lahûtîyem arz u semâ neme gerek