Ben Humarı Camı Aşkım

Ben humâr-ı câm-ı aşkım bezmi vahdet hâne den Almışım mey neş’esin lâl’i leb-i peymâneden Perr u bâlün yaktı şem’i visâle şöyle kim Kendi kendin ba’d-ez-in fark eylemez pervâneden Harman-ı sâmânımı yandırdı hicr-i tâb’ı aşk Gayri pâkim kalmadı âlemde ya pervâ neden Kondu şahbâz-ı muhabbet âşiyân-ı sîneme Murği nefsim oldu perrende hevâ-yı lâneden Kâmiyâ dil hânesin ettim nedâmetle imâr Genc-i istifnâ de geçtim âlem-i virâne den