Bilmez Benim

Ben bu ile garîb geldim kimse hâlim bilmez benim Ne söylesem çün işidüp kimse dilim bilmez benim İkiliği terk idüben birlik dilini söyelsem Yetmiş iki millet dilin bilmeyen analamaz benim Kesret dilini tayy kılup vahdet demini söylesem Ne didiğim zevk itmeyen işidüp anlamaz benim Hayret budur erenlere bî-hod-sıfat olanlara ‘Aşkın hâlin soranlara kâlim dimek olmaz benim Varlık gidüp yokluk-sıfat olana direm menkıbet Külli lisândan ma’rifet sözüm dile gelmez benim Bir gülüne ‘aşkın gönül vireli bülbüle dönüp Ağlamadın nidem dinüz gül yüzüme gülmez benim Kim biliser ne Leylî’nin Mecnûn’uyam deli-sıfat Tâ ki soram ‘aklım ana nişe gidüp gelmez benim ‘Aşkın gülistânın gören bilir ne dir bülbül güle Yüz bin hezâra dönüben bu gülşenim solmaz benim Aydın ilinde ay-sıfat boşalmadın nidem dinüz Rûşenî’den tâbişile gönlüm evi dolmaz benim ‘Aşk özüdür ey Gülşenî diyen bunu bak gör tanı Terk itmeyen mâ vü meni ne didiğim bilmez benim