Bir Avuç Kaldı

Bir avuç kaldı içimde senden Dağıldım sensiz geçen her günden Adını duysam dolar gözlerim Sanki yetimim bu viran yerde ben Medine’ye varmaz oldu yollarım İçimde susmayan bir ahu zarım Bir kere Ravza’na yüz sürmeden Nasıl dinecek bu yangınlarım Ya Resulallah yetiş imdadıma Bu dünya ağır geldi ruhuma Gecem sensiz, sabahım sensiz Hasret düştü paramparça kalbime Ümmetin dağılmış ey Nebiler Sultanı Her sokak karanlık, kaybolmuş insanı Bir senin adında huzur buluyor Bu kırık gönlümün son limanı Kâbe görünür de ağlar gözüm Lebbeyk diyemez oldu bu özüm Arafat rüzgârı değsin yüzüme Belki diner içimdeki hüzün Sallallahu ala Muhammed Yanar içim her duyduğumda Bir ümmet kaldı sensiz mahzun Bekliyor kapında gözyaşlarıyla Ben sensizliği öğrendim dünyada Her sevinç eksik kaldı burada Bir gün Ravza’da ölsem ne güzel Adını anarken son nefeste…