Bugün Mahı Muharrem

Bugün mâh-ı Muharrem vakt-i mâtemdir safâ olmaz Fürûğ-ı dîde-i giryân-ı gamdan rûşenâ olmaz Gönül âyînesinde gerd-i mâtemden cilâ olmaz Derûn içre hüzünden gayri sûret rû-nümâ olmaz Muhibb-i âl’e bu mâtem gibi derd u belâ olmaz Gözüm kan ağla mâh-ı mâtem-i âl-i abâ geldi Girân-bâr-ı belâlarla zamân-ı pür-cefâ geldi Zamân-ı kürbet-i Şâh-ı Hüseyn-i Kerbelâ geldi Bu mâtemle dil-i nâlân ezelden mübtelâ geldi Muhibb-i âl u evlâd olmayanlar mübtelâ olmaz Bil ey dil vakt-i sermestân-ı bezm-i Kerbelâdır bu Şeb-i ser-hâb-ı çeşm-i nûr-ı çeşm-i enbiyâdır bu Seher-gâh-ı humâr-ı teşne-i şîr-i Hüdâ’dır bu Dem-i subh-ı sabûh-âşâm-ı vasl-ı kibriyâdır bu Bu mey’den içmeyenler ehl-i beyt-i Mustafâ olmaz Bu râzı duymak istersen eger sen ey dil-i dânâ İdersin cür’a-i câm-ı Hüseynî’den nevâ peydâ Bulub bezm-i şehâdette mezâk-ı teşne-i yahyâ Muhakkak olmayanlar mazhar-ı esrâr-ı “mâ evhâ Dem-i râz-ı Hüseyn-i Müctebâ’ya âşinâ olmaz Hüseyn-i Kerbelâ şâhenşeh-i hayl-i müeyyeddir Hüseyn-i Kerbelâ mişkât-ı envâr-ı mümecceddir Hüseyn-i Kerbelâ bûsişgeh-i la’l-i Muhammeddir Hüseyn-i Kerbelâ nûr-ı fürûğ-ı çeşm-i Ahmeddir Ki bil nûr-ı mücessem tu’me-i tîğ-i cefâ olmaz İmâm-ı dîn-i ekberdir Hüseyn-i Kerbelâ fehm et Vasiy-yi ilm-i Hayderdir Hüseyn-i Kerbelâ fehm et Hem-âğûş-ı Peyâmberdir Hüseyn-i Kerbelâ fehm et Serîr-i nûr-ı ızhârdır Hüseyn-i Kerbelâ fehm et Serîr-i nûr-ı ferş-i pây-cünd bî-hayâ olmaz O şâhın vâkıât-ı mâtem-engîz-i makâlâtı Hılâf-ı hürmet u şân üzre geçti hadd u gâyâtı İdüb tahrîr-i kesb-i hüzn içün türlü ibârâtı İderler zımnile isbât acz ile mücâzâtı Selâtîn-i İlâhiyyûn’a böyle iftirâ olmaz Budur tahkîk kim Kûfîler oldu bîata meyyâl İmâm-ı Kerbelâ hem etmek üzre Kûfe’ye ikbâl Bu emr üzre olundukça kadem-cünbân-ı isti’câl Gelüb hep ehl-i Mekke eylediler ma’raz-ı âmâl Dediler gitme ey şâh-ı serîr-i irtizâ olmaz O dem erdi hıtâb-ı lâ-yezâlî k’ ol meh-i seyyâr Seyâhat emrini ensâr u âline ide tekrâr Olub îcâb-ı hükm u ahd u mîsâk-ı ezel ızhâr Civâr-ı lâ-mekân u bî-nişâna eyleye reftâr Ki bir sûret ile tağyîr-i takdîr-i kazâ olmaz İdüb tahrîk-i pâ-yı elvedâ’ ol şâh-ı âlişân Ser-â-ser ehl-i Bathâ çıktılar teşyî’ine nâlân Çün erdi Kerbelâ’ya rehgüzâr-ı mevkib-i sultân Nihân oldu nazardan râh-ı her cünd oldular cûyân Anı fehm ettiler kim hükm-i Bâri rehnümâ olmaz Kuruldu Kerbelâ’ya hayme-i şâh-ı felek-dîvân İhâta etti etrafın gelüb ceyş-i Yezîd ol ân Fem-i âl-i Resûle vermeyüb su ol saf-ı nâdân Leb-i ser-çeşme-i âb-ı hayâtı kıldılar atşân Bu yüzden düştüler bir derde kim asla devâ olmaz Miyân-ı âl’e düştü izdiyâd-ı atşadan bir hâl K’olub tâs-ı felek âvâzu’l- atşâ ile mâlâmâl Uyûn-ı mest-i sekrân-ı şehâdet nüh-felek emsâl Tecellâ-yı zülâl-ı la’l-i yâre oldular seyyâl Bu ahvâle muâdil vak’a-i sûziş fezâ olmaz Gelüb ol dem Yezîdân ettiler ey gül-ruh-ı kerrâr Hilâfet mâcerâsında Yezîd’e eyle gel ikrâr Sözümüz dinler isen hep senindir ravza vü enhâr Ki yoksa tîğ u atş ile sana çok eyleriz âzâr Hisâr-ı zulmümüzden sana hiç râh-ı rehâ olmaz Dedi ol mu’ciz-enbâz-ı habîb-i hazret-i Bâri Bu veche yâ adullah eylerim hâşâ ki ikrârı Susuzluktan çekem zan itmeyin zinhâr âzârı Ve hem etti zemîn-i haymeden bâ-kudret-i Bâri Revân bir nehr kim hâlet-pezîr-i inkizâ olmaz İrişdi hizmete ol demde kerrûbîn ile hemrâz Feriştehler u cinnîler idüb ol merkeze pervâz Dediler emr kıl fermân senindir bugün ey şâhbâz İdelim Kerbelâ’yı menzil-i Kârûn ile demsâz Bu ecnâda müşâbih gürûh-ı bî-vefâ olmaz Dedi ben bu kazâ-yı Kerbelâ’da eylerem seyrân Düşüb atş âteşine çün Halîl-i hazret-i Rahmân Egerçi vasfınız makbûldur indimde ey yârân Velî bu derd içün bir kimseden etmem taleb dermân Fedâîler yolunda Hakk’a dahi ilticâ olmaz Olub meşhûd hem şâh-ı Resûl u Hayder u Zehrâ İmâm-ı Kerbelâ’ya sundular bir câm-ı pür-sahbâ Dediler cânımız soldurmasın gül rûyun istiğnâ Buyur enhâr-ı bâğ-ı lâ-mekâna ey gül-i ra’nâ Leb-i la’lına lâyık cûybâr-ı Kerbelâ olmaz Dedi ol cân-ı âlem ey selâtîn-i keremkârân Yakar cân u dilim hayli zamandır âteş-i hicrân Firâk-ı yâr ile âlâm-ı düşmen dildedir mihmân Bugün atş-ı cigerle anlar içün eylerem biryân Tutun ma‘zûr kim ferhunde bir demdir fedâ olmaz Bu rûz ol rûzdur kim eylerem tazyîf-i mihmânı Bu rûz ol rûzdur kim yâre kurbân eylerem cânı Uyûn-ı âleme izhâr edüb takdîr-i Subhânı Varam mahrem-sarâya terk edüb a’yân u imkânı Bana kevn u mekân şimdengerü mesken-serâ olmaz Egerçi Kerbelâ vasfında hûn-efşân olur hâme Kazâ-yı nüh-felek dilteng olur elvâh u a’lâme Urûc etmek içün ol rûh-ı âlemdâr-ı in’âme Şu vechile erişdi kim kazâ hükm-i serâncâme Zebân-ı kilk-i âdâb ânı tafsîle rızâ olmaz İrişdi emr-i “İsrâ” çünki şâh-ı Kerbelâ üzre Dem-i mi’râc geldi yani âl-i enbiyâ üzre Olub zâhib reh i’câz-ı rûh-ı Kerbelâ üzre Nümâyân oldu bir i’câz kim dâr-ı fenâ üzre O rütbe kudrete mazhar gürûh-ı evliyâ olmaz Olub mânend-i İsâ kuvve-i nezzâreden pinhân Göründü halka bir sûret misâli zât-ı nûr-efşân Nihâlinden cüdâ olmuş gibi bir gonce-i handân Ser-â-ser dâğ dâğ-ı hûn-ı la’lin içre ser-galtân Vücûd-ı nâzenîni dâğlardan ıstıfâ olmaz İrişdi bir nidâ-yı cân-güdâz ol dem cihân içre Düşüb ol bangdan bir velvele kevn ü mekân içre Meger şâh-ı nübüvvet ravza-i bâğ-ı cinân içre Olurdu bülbül-âsâ nağme-perdâz âşiyân içre Der idi kim bana bundan eşed cevr ü cefâ olmaz Bugün hayfâ teessüf hâtırımda sır bedîd oldu Ki canpârem Hüseynim tîğ-ı atş ile şehîd oldu Bugün mü’minlere mâtem nifâk ehline îd oldu Bu yüzden ol gürûh-i bî-vefâ benden ba’îd oldu Sitemkârân-ı ehl-i beyt bana hiç akrabâ olmaz O bang-ı mâtemengîz ile doldu künbed-i ekvân Olub gayb âleminden oldular arz u semâlar zân Gözünden çıktı arşın mihver-i eflâk-ı âb-efşân Elinden gitti ferşin kürre-i gencine-i sâmân Dediler ki yıkılsa bu fenâ dâr-ı fenâ olmaz Sirişk-i dîde-i firkatle oldu mâh dür-hâle Büründü hacletinden vech-i neyr-i mu’ciz-i âle Misâl-ı eşk-i çeşm-i hasret oldu çarh-i cevvâle Girüb şâh-ı şehîdân mâtemile şeb siyeh şâle Dedi mâtem şebinde sînede rengin kabâ olmaz Hevâ-yı âh u dilden geldi cûşiş bahr-i ummâna Felek keştîsini gark etmek içün eşk-i tûfâna Temevvüc etti bir cûş oldu çıktı tâk-ı ekvâna Uyûn-ı lücceyi ref’ eyleyüb tâ arş-ı rahmâna Dedi âl-i Resûl’e bunca îzâ re’y-Hüdâ olmaz Doğub evc-i şehâdet matla’ından çün meh-i tâbân Olub mânend-i neyr-i nûr-ı Ahmed içre sergerdân Ziyâ-pâş oldu deşt-i Kerbelâ’ya eyledi seyrân Şehîden oldu çün ol kıble-i din vâsıl-ı Subhân Gürûh-ı âşıkâna bundan özge pîşvâ olmaz Olub bir katre dem-cünbân sivâ-ı evc-i ulyâya Düşüb mânend-i şebnem gonce-i firdevs-i a’lâya İrüb seyrâni âhir dâmen-i arş-ı mu’allâya Varınca dergeh-i mahrem serây-ı hâss-ı Mevlâ’ya Dedi karbân-ı aşka senden özge mültecâ olmaz Dedi Hak merhabâ ey gül-ruh-ı cânpâre-i cânân Sana meftûhtur mahrem-serây-ı Hazret-i Rahmân Serîr u arşımı çün eylemişdim pâyına pûyân İdüb zâtımda fânî zâtını ey nûr-i nûr-efşân Serây-ı“ lî ma’allahi” buyur emrine lâ olmaz Dedi kim yâ İlâhî yaktı hasret sabr u sâmânım Kabâ-yı lâle-veş çâk eyledim çektim girîbânım Zülâl-ı tîğ-ı aşkınla suvardım la’l-ı atşânım Gülistân eyledim hûn-ı dilimle cevre dâmânım Bu gülşende benim gibi gül-i sadberk edâ olmaz Dedi Hak gül idin ol dem ki sırr-ı sebz-sitân oldun O dem bülbül idin kim beste-i âh u figân oldun Garîb olma karîb-i âşiyân-ı lâ-mekân oldun Görünmüştüm seninle şimdi sen bende nihân oldun Bu mahremgâh-ı âlidir ki bunda mâsivâ olmaz Dedi geçtim Hüdâyâ bu şehâdet mâcerâsından Haberdârım ezelden ol hicâbın mâverâsından Velî geçem seninle ettigim ahd iktizâsından Geçüb cân u cihândan geçmezem kâim pahâsından Eger ki diyetim vermez isen sana revâ olmaz Dedi Hak ey şehîd-i can fedâ-yı îd-i ferdiyyet Ne ise eyle vâzıh muktezâ-yı ahd u ünsiyyet Bu veche görünür kim kasd-ı aksâ-yı ulûhiyyet Visâl-ı bî-misâl-ı zâtım olsun kanına diyet Egerçi gevher-i gülreng kanına pahâ olmaz Dedi ey Rabb-i âlem şöyledir îcâb-ı peymânım K’olub cânım sana kurbân olasın cânıma cânım Bugünki Kerbelâ deştinde ben hûn içre galtânım Ola hempâlarım vaslında hep uşşâk-ı nâlânım Ki anlar mâtemim nârındadır nâre sezâ olmaz Dedi Hak ey ferahbahşâ-yi bezm-i kevser-i irfân Olunca meclis-i mahşerde âlemzâr u sergerdân Kebâb etmek diler lehs-i cigerden âteş-i nîrân Bütün uşşâk-ı nâlânı sana bahş eyledim ol ân Senindir anlar ey mahbûb nâre mübtelâ olmaz Dedi kim ey dü-âlem gerd-kâr merhametkâri Dem-i rûz-i cezâda isterim cümle siyehkâri Ki yoksa başım alub destime çün eylerim zâri Sirişk-i hûn ile gark eyleyüb âb eylerem nâri Celâlın hazretinden kimse me’hûz-i cezâ olmaz Dedi Hak ey fedâî sen ki verdin yoluma cânı Sana verdim kilid-i düzah u miftâh-ı rıdvânı Eger çeşmin dökerse mahşere eşk-i gül-efşânı Hazer kim ateş-i rahmım yakar cennât u nîrânı Bekâmlıgında bir cây-i penâh ey mehlikâ olmaz Bu resme eyleyüb peymân içün ol Seyyid-i Âlem Serây-ı lî ma’allah içre oldu yâr ile hemdem Egerçi cân u cânân oldular bu vechile hurrem Cihânı tuttu ammâ zengbâr-ı sarsar-ı mâtem Dem-i hevl-i kıyâmet subhuna bâd-ı sabâ olmaz Muhibb-i âl u evlâd-ı Muhammed oldular gamnâk Figân u mâtem ile ettiler hayli zaman dil çâk Yezîdân-ı laîni ta’me-i tîğ ettiler bî-pâk Suyûf u tîğlarla itseler tâ rûz-i haşr ihlâk Yine bir mûy-ı pâki hürmeti hakkı edâ olmaz Eyâ şâh-ı şehîd-i Kerbelâvî dü-cihân fermâ O şeh sen ki müsellemdir sana dünyâ vü hem ukbâ Zülâl-ı şefkatın gülbahçesidir cennetü’l-me’vâ Na’îm-i lutfetin tennûri oldu düzah u gayyâ Zemîn u âsumân içre sana kimler gedâ olmaz O şeh sen ki göründün hil’at-ı Fahr-i Cihân içre Sen ol nûr-ı mücessemsin göründün dehre kân içre O bülbül sen ki gülbânkın doludur âsumân içre O gül-bünsün yetişdin sahn-ı bâğ-ı lâ-mekân içre Senin hârın dahi feyz-i gülünden b­î-nevâ olmaz O deryâsın ki mevcin mazharıdır âlem-i imkân O neyyirsin ki zerren kevkeb-i mâhiyet-i a’yân O âdemsin vücûdun zıllıdır ser-tâ-ser-i ekvân Cihân-ı câmi’-i ekbersin oldu cân sana cânân Sana yâr olmayanlar mahrem-i râz-ı abâ olmaz Olunca âferîniş rûnümâ nûr-ı cemâlinden Kesildi hâme-i deşt-i kazâ kadd-ı nihâlinden Midâd-ı levh-i takdîr oldu çünki hûn-ı âl’inden O sûretle göründün âleme levh-i misâlinden Bedâyi’de nazîrin ey Hüseyn-i Müctebâ olmaz Makâm-ı “kâbe kavseyn”e işârettir be-revânın Delîl-i nokta-i vahdettir ol câh-ı zenahdânın Gülistân-ı velâyet servidir kadd-i hırâmânın Kazâ-yı Kerbelâ’ya düşdü âhir sâyesi ânın Egerçi nûr-ı akdes sâye-endâz-ı kazâ olmaz Salât-ı bî-had olsun zâtına ey Cebraîl hüddâm Sana tâc-ı velâyettir ser-i mes’ûd-ı pür-ifhâm Şehâdetle giyüb ‘esrâ’ deminde hil’at-ı gülfâm Şefâ’atle ‘usât u âşıkâna eyledin ikrâm Şuhûd-ı müddeâdır bu bana çün u çirâ olmaz Bize mahsûstur ey rûh-ı âlem minnet-i zâtın Berâber cedd-i pâkinle görüb mâhiyyet-i zâtın Salât-ı bî-adedle eyleriz hem midhet-i zâtın Adûlar bilmeyüb çün kılmadılar hürmet-i zâtın Bizim anlara çün la’net-resâ olmak hatâ olmaz Sana hürmet ederlerdi adûlar hoş nihâd olsa Bilürdiler Yezîdîler seni Hakk’a ıyâd olsa O denlü la’net olsun ol gürûh üzre ki yâd olsa Kifâyet itmesün terkîmine deryâ midâd olsa Tevellâ u teberrâ ehliyüz bizde riyâ olmaz Olanlar teşne-i zevk-i mey-i aşkınla dem-beste Gumûm-ı mâtemile gayri gamdan oldu vâreste Olub sermest-i sohbâ-yı visâlın Şems-i dil-haste Bihamdillah olubdur âsitânında kemer-beste İki âlemde ey kân-ı kerem senden cüdâ olmaz Tecellâ-yı cemâlinle dilim her bâr kıl pürnûr Dil-i mâtemkeş u mahzûnum et lütfun ile mesrûr Hatâ ettimse sehven dâmen-i afvınla kıl mestûr Sana lâyık degil mersiyem ey Şâhım buyur ma’zûr Senâ-yı zât ile levh u kalemde ictirâ olmaz