Bülbül

Bütün dünyaya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım; Nihayet bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım. Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı, Pek ıssız bir karanlık sonradan vadiyi sarmıştı. Eşin var, aşiyanın var, baharın var ki beklerdin; Kıyametler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin? Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hılkat kesilmiş lal; Bu istirahat-i tekmil bir nefha olsun etmiyor ihlal. Muhitin hali insaniyetin timsalidir sandım; Dönüp maziye tırmandım, ne hicranlar, neler andım! Eşin var, aşiyanın var, baharın var ki beklerdin; Kıyametler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin? Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil matem! Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil matem!