Bulmadım

Kendime yoklukdan özge bir eyü kâr bulmadım Benden ednâ halk içinde kimse zinhar bulmadım Şöyle fehm itdim ki varlıkdır beni yoldan koyan Dâmen-i ‘aşka yapışdım dilde ağyar bulmadım Zühd ü takva ‘âr u nâmûs perdesini çâk ider ‘Aşka hemdem olalı gönlümde hîç ‘âr bulmadım Tamu odundan eşeddir intizârın âteşi Andan özge mü’mini hâlis kılar nâr bulmadım Tîg-ı hicrân sînemi deldi onulmaz yâresi Rûm’u Şâm’ı eyledim geşt ana tîmâr bulmadım Rahm idüb Rahmân bu ‘aşkı eyledi ihsân bana Andan a’lâ halk içinde hoş kafadâr bulmadım Bildi Kuddûsî muhakkak nefsinin gümrahlığın Didi benden gayrı halk içre günahkâr bulmadım