Canıma Can Efendim

Gönlümün esrârısın Gözümün envârısın Dilimin ezkârısın Cânıma cân Efendim Sen beni uyandırdın Aşkınla hep yandırdın Vuslatınla kandırdın Cânıma cân Efendim Her nereye baksam ben Gözüme görünen sen Gören de sensin benden Cânıma cân Efendim Ben bende buldum seni Ayırma senden beni Diri tutan bu teni Cânıma cân Efendim Fâni olunca hep ten «Enelhak» dedin benden Ruh zâhir bâtın beden Cânıma cân Efendim Ender fenâyım sende Ender bekâ sen bende Bir olduk cem’ul cemde Cânıma cân Efendim AHMED’i huzurundan Zevk ile şuhudundan Ayırma kulluğundan Cânıma cân Efendim