Çocuktan Al Haberi

Geçen gün bizim çocuk, Bir koşu eve geldi. Kapıdan girer girmez, Sesi birden yükseldi. **** Dedi ki: “Babacığım, Az önce bizim parkta, Toplandı arkadaşlar, Sohbetin ortasında, Bana çevrildi başlar. **** Yine inanç, yine din, Yine İslâmdı konu; Nerdeyse varacaktı, Kavgaya işin sonu. **** Biri hariç dört kişi, Karşımda kükrediler; Câmiye gittim diye Bana “yobaz” dediler. **** Dediler ki: Bu çağda Bağnazlığa yer yokmuş, Ahlâk masallarına Hepsinin karnı tokmuş. **** Baktım ki, her kafadan Çıkıyordu ayrı ses; Dedim, kendi kendime, Konuşmayı burda kes. **** Lâkin yine irkildim İçimdeki şüpheden, Beni kurtarmalısın, Artık bu vesveseden. **** Söyler misin.. Boşa mı, Bu ibâdet, bu çaba? Sen mi doğru söyledin, Yoksa onlar mı Baba? ..” **** Baktım ki uçurumun Kenarında bizimki, Gerçekleri bir daha Tekrarlayıp, dedim ki: **** Sen bakma çocuğum, o fâsıklara, O “çağdaş” geçinen münâfıklara. Onlar ki; ilâhi aşktan fukara; Neler var, bu koca harmanda neler, Elbette olacak, çürük tâneler… **** Hoşgörüye çıktı adı nifâkın, Hedefi İslâmdır, bu ittifâkın. Canlı cesetlerden, kendini sakın; Onlar ki; ne hayâ, ne edep tanır, Hakk’tan utanmayan, kimden utanır? **** Gör ki; dillerinde şehvet şarkısı, Kokuşmuş ahlâki değer yargısı. Îman yok ki olsun, mahşer kaygısı, Onlar ki; göz, kulak, gönül mühürlü, Gaflet mi ararsın, hem türlü türlü… **** Sen bakma çocuğum, o gâfillere Şeytanın avukatı, kıvrak dillere. Sen bakma… Köşeyi dönen ellere, Bir lokma da olsa, haram yediğin, Sırçadır.. Kırılır ahlâk dediğin… **** Dünya safâ değil, imtihan yeri, Mü’mine müjdedir, alnında teri. Hakk’a bir borç veren, bin alır geri, Ancak, Kur’ân yıkar, gaflet bendini, Geç kalma çocuğum, kurtar kendini!