Çün Sana Gönlüm

Çün sana gönlüm mübtelâ düştü Derd-ü gam bana âşinâ düştü Zühd-ü takvâya yâr idim evvel Aşkla benden hep cüdâ düştü Vâiz eder gel aşkı terk eyle Nideyim sabrım bî-vefâ düştü Nice terk etsün aşkı şol âşık Ana karşu sen meh-likâ düştü Vechini görsem dağılır aklım Zülfün ona çün muktedâ düştü Kim seni buldu, kendi yoğ oldu Vaslına ey dost can bahâ düştü Aşka, uşşâkın dâvet etmişsin Can kulağına ol sadâ düştü Bu Niyâzî’nin hiç vücûdunda Zerre komadı hep bekâ düştü