Çün Sana Gönlüm

Çün sana gönlüm mübtelâ düştü Derd ü gam bana âşinâ düştü Zühd ü takvâya yâr idim evvel Aşk ile benden hep cüdâ düştü Vaiz ider gel aşkı terk eyle Nideyim sabrım bî-vefa düştü Aşka uşşâkın davet etmişsin Can kulağıma ol sadâ düştü Kim seni buldu kendi yok oldu Vaslına ey dost can bahâ düştü Bu Niyâzî’nin hiç vücûdunda Zerre komadı hep bekâ düştü