Çün Sana Gönlüm

Çün sana gönlüm mübtelâ düştü Derd ü gam bana âşinâ düştü Zühd ü takvâya yâr idim evvel Aşk ile benden hep cüdâ düştü Vâiz ider gel aşkı terk eyle Nideyim sabrım bî‐vefâ düştü Nice terk etsin aşkı şol âşık Âna karşı sen mehlika düştü Kim seni buldu kendi yok oldu Vaslına ey dost cân bahâ düştü Aşka uşşâkın davet etmişsin Cân kulağına ol sadâ düştü Bu Niyâzî’nin hiç vücûdunda Zerre komadı hep beka düştü