Demidir Eyler İsen

Demidir eyler isen hasret ile âh u figân Bülbülâ kimseye kalmaz bu gülistân-i cihân Hûn-i dildir gözümün lülelerinden cârî Bir gün olur ki reh-i yâre olur cân revân Bizi cellâd-ı kazâ öldürür âhir ey dil Çünkü bu mezbah-ı dünyâya gelüpdür ten ü cân Âh kim dâmenimiz tutsa gerek dest-i ecel Ger gedâ olalım ger şeh-i ‘âlî-‘unvân Nâz ile serv-i revân gibi idenler reftâr Yüz yire koya vü hâki ‘ademi tuta mekân Nidelim çünkü değildir bize dünyâ bâkî Hakkıyâ fakr u fenâyı idelim pîşe hemân