Derdü Gam İle Yandı Gönül

Derd ü ğam ile yandı gönül yâr bulınmaz Çok dâr ü diyâr istedi deyyâr bulınmaz Yârum deyici çoh durur ammâ be-hakîkat Fursat gelicek biri vefa-dâr bulınmaz Âdet bu durur kim dili dil-dâra virürler Dil gitdi elümizden ü dil-dâr bulınmaz Anca kişiler da’vî-i İslâm ider ammâ Tek arada bir haç ile zünnâr bulınmaz Her bî-hüner insân bile mansıb yiri dutdı Sâhib-hünere mansıb u dînâr bulınmaz Her kişide bir cübbe vü destâr olur ammâ Ben başda biri lâyık-ı destâr bulınmaz Çün çarh-ı felek câhil ü nâdân sever oldı Bes lâçeram uş ‘ilme harîdâr bulınmaz Tarrâr eger iltürse hamu rahtı revâdur Çün kâfilede bir kişi bidâr bulınmaz Var derde tahammül kıl u sabr eyle cefaya Çün dil dilegi endek ü bisyâr bulınmaz Zerk işi riyâ uşda kesâd eyledi fazlı ‘İlm ehline bir revnak-ı bâzâr bulınmaz Mansûr olıgör aşk ile vü söyle enel Hak Kim dedi enel Hak kim ana dâr bulınmaz Halkun ameli azdı vü gönül yıhıcı çok Bir hasta gönül yapıcı mi’mâr bulınmaz Gel râzunı fâş itme Nesîmî bu avâme Âlemde bugün mahrem-i esrâr bulınmaz