Derman Arardım Derdime

Derman arardım derdime derdim bana derman imiş Bürhan arardım aslıma aslım bana bürhan imiş Sağ u solum gözler idim dost yüzünü görsem deyu Ben taşrada arar idim ol can içinde can imiş Öyle sanurdum ayrıyım dost gayridir ben gayriyim Benden görüp işideni bildim ki ol canan imiş Savm u salât u hac ile sanma biter zâhid işin İnsan-ı kâmil olmağa lâzım olan irfan imiş Kanden gelir yolun senin ya kande varır menzilin Nerden gelüp gittiğini anlamayan hayvan imiş Mürşid gerektir bildire Hakk’ı sana hakke’l-yakîn Mürşidi olmayanların bildikleri güman imiş Her mürşide dil verme kim yolunu sarpa uğradır Mürşidi kâmil olanın gayet yolu âsân imiş Anla hemen bir sözdürür yokuş değildir düzdürür Âlem kamu bir yüzdürür gören anı hayrân imiş İşit Niyazî’nin sözün bir nesne örtmez Hak yüzün Hak’dan ıyan bir nesne yok gözsüzlere pünhan imiş.