Diye

Affeder Mevlâ, siler Gaffar! diye… Suçta ısrar etme hiç; «Af var!» diye… Kibre mağrur, bencil, azgın kullara, İsmi vardır Rabbimin Kahhar diye… Hak mükemmel kulluk ister, eksiğe; Bir telâfî vermiş, istiğfar diye… Mağfiret; isyân için fırsat değil, N’eylesem yetmez! deyip yalvar, diye… Her günah, kalbinde bir iflâs iken, İşler, ahmak; Nefse bunlar kâr! diye… Bir münafık anlatır, isyânını; Bir sinektir, üflesem kalkar! diye… Mü’minin gönlünde cürmün zerresi, Titretir; Omzumda yük, dağlar diye… Neymiş ergenlik? Mükellefsin oğul, Çift melek omzunda defterdar diye… Dün, bugün derken; olur günler yarın, Kanma pis dünyâya sâdık yâr diye… Bir defâdır ömrünün her mevsimi, Yalvarırsın; Yok mu bir tekrar?! diye… Haccım, umrem çok! diyen gıybetçi kul, Perperîşandır batık tüccar diye… Haktır elbet hak şefâat meltemi, Var mı bilgin, lutfa kim mazhar diye?.. Duy Nebî der: Ey kızım, hep kulluk et! Gevşemen hiç olmasın zinhar! diye… Ağla, Tâlî, lâkin artık ekleme, Aybı örter Rabbimiz Settar! diye…