Düşdü Ateşi Dalal

Düşdü âteş-i dalâl külbe-i îmânımıza Kara su indi meğer dîde-i irfânımıza Atdı küfür küpüne riştemizi itdi siyâh Bu felâket dü serâda dokunur kânımıza Eşnâ-ı etvâr ile seyr idegör merd ü zeni Bu şürûr-ı şererin âteş atar cânımıza Öyle kal’ oldu hayâ vücûh-i ebnâ-yı zemân Görmemiş ehl-i îmân girdi bütün hânemize Deryâ-yı mel’anetin ka’rına daldırdı bizi Âsumân âteş atar nimete küfrânımıza Arş-ı vahdet güneşinden kör olan ferdlerimiz Şirki de şerîk olur maksad-ı şeytânımıza Kişi kendi eliyle yârini ağyâr mı eder Seyr ide ülfetini zevk vire vicdânımıza Bu denâeti kabûl kelb ü hımâr eylemedi Ebâlîs parmak atar ağzına tuğyânımıza Vallahi gitdi gider bu felâket tâ kıyâmet Düşmese ehl-i îmân dergeh-i Kurân’ımıza Sanma ki Kâdiru Kayyûm bizi ahz eylemeye Kahr ile kân yığılır meydân-ı buhrânımıza Kahr-i dalâle gider su gibi ebnâ-yı zemân Ezelinden îmânı yok reh-i Kurân’ımıza Kerem-i Zât-ı Kerîm hikmet-i Rahmânu Rahîm Âkıbet nusret ider dîn-i âlî-şânımıza Her yüz içinde Hudâ va’d-i celîli celîdir Nusret-i şer’-i şerîf Resûl-i zîşânımıza Lutfî deryâ-yı kerem-i Kerîm’e eyle nazar Bakarak gözlerimiz rahmet-i Rahmân’ımıza