Erdim Huzura

Menzile götüren soluk izleri, Sürmeyi öğrendim, erdim huzura. Ufkun ötesine bakan gözleri, Görmeyi öğrendim, erdim huzura. Bin parçaya bölünmüşken yüreğim, Duâ duâ kanatlandı dileğim, Solmasından önce gönül çiçeğim; Dermeyi öğrendim, erdim huzura. “Başüstüne!» deyip aldım fermanı, Kulaç kulaç geçtim nice ummânı, Tek atışla nefs denilen düşmanı; Vurmayı öğrendim, erdim huzura. Gökyüzü gülümser hoş bir kubbeyle, Mâsivâ kandırır; mal, mülk, rütbeyle, İş işten geçmeden nasûh tevbeyle; Durmayı öğrendim, erdim huzura. «İnsan… İnsan…» derler, ne zor insanlık, Dışı içine zıt, adı nâdanlık, Yüreğime aşk yurdundan sultanlık; Vermeyi öğrendim, erdim huzura. Satarak dünyanın saltanatını, Ritminden anlarım aşk saatını, İftar sevinciyle sabır atını; Sürmeyi öğrendim, erdim huzura. Tükenince dizlerimin mecâli, Gözümü kör etti hasret melâli, Yâre ulaştıran nice hayâli, Kurmayı öğrendim, erdim huzura.