Ey Aceb Bilemezem

Ey ‘aceb bilemezem kim bana bu sevdâ neden Kim bu gönlüm kuşu uçdu geçdi milk-i hâneden Her nefes gönlüm hümâsı lâ-mekân seyrin kılur Gerçi nefsin baykuşu geçmedi bu vîrâneden Düşdüm ol bî-hûş olanlar düşdüğü sevdâya ben İçdim ol serhoş olanlar içdiği peymâneden İçeli ‘aşkın şerâbın gâh mestem geh humâr Hergiz ayıklık gelir mi ‘âşık-ı mestâneden Gözlerimden kân ile yaş akdığını tanlaman ‘Aşk okudur çünki bağrım başlarını kanadan Bî-tekellüf cem’ içinde ‘aşk-ı ma’nâ şem’ine Zevk u şevk ile düşerem tîzirek pervâneden Ey bana öğüt viren kim kanı ussun ey deli ‘Âkil isen sen dahi us isteme dîvâneden Niderem esbâbı çün kim terk-i dünyâ kılmışam Kim sakalından geçerse fâriğ olur şâneden Kanda kim bir dâne görsem bilesince dâmı var Sezeliden berü dâmın bezerem her dâneden İnşâallah kim bu yoldan sapmayavuz bir kadem Kim bize irşâd olupdur mürşid-i yegâneden Kendüye fazlıyla bizi âşinâ eylerse dost Pes ne korku bize yüz bin düşmen ü bîgâneden Bu Kemâl Ümmî bigi âvâre vü bîçâre kul ‘Âlem içre ne doğupdur ne doğısar âneden ‘Âşıkam ben diyüben da’vâ kılan çokdur velî Pehlevân oldur ki meydân iltdi her merdâneden