Ey Bu Gönlüm Şehrini

Ey bu gönlüm şehrini bin kahr ile vîrân eden Bî-dühân ödler yakup bu sînemi külhân eden Ehl-i âlem derdinin mislin görür rahat bulur Cins-ü misli olmayan derde beni dükkân eden Bir bahirdir sâhili yok mevci olmaz münkesir Leylinin fecrin getürmez gökteki devrân eden Akl-ı fikrim zevrâkı yollarda kaldı ser-nigûn Belki cümle akl-u fikri bende sergerdân eden Kimine meydân eden bu âlemin her köşesin Mısrî’ye uçtan uca her köşeyi zındân eden