Ey Can Seninle Kaimdir

Ey cân seninle kâimdir cemî’ kâinât u eşyâ Ehad’sin hem Samed’sin ki yok-durur sana hemtâ Çü kıldın ahsen-i takvîm ki emrinden gelir ‘âlem Bulunmaz sana bir yekdaş teferrüd eyledin aslâ ‘Aceb mevcûd-ı vâcibsin ‘aceb mahbûb-ı rânâsın Ki sen ma’şûk-ı zîbâsın hem oldun ‘âşık-ı şeydâ Ki sen mir`ât-ı ‘âlemsin seni senden görür ‘ârif Gören hem görünen sensin bilir ehli nedir ma’nâ Bu zerrât-ı cihân cümle cemâlin pertevindendir Kamu kevn ü mekân cânâ tecellinden olur iclâ Mezâhir pür-nikâb olmuş velî zâtın nihân olmuş Tecellîsin cemî’ esmâ sıfâtından ider ebnâ Çü ‘ârif seyr ider envâr-ı hüsnün her bir eşyâdan Velî mir`âtına baksa tecellî-i zât ider Mevlâ Vücûdun özge ma’dendir cevâhir kânı çü sensin Ne vardır iki ‘âlemde olursun sen ana âşinâ Olursan “küntü kenz”in sırrına mazhar eyâ Sûzî Olursun mahrem-i esrâr duyarsın remz ile ma’nâ