Ey Derdi Yar Olan Kişi

Ey derd-i yâr olan kişi gör ben kimin mihmânıyam Ey âh u zâr olan işi derd ehlinin dermânıyam Gerçi sıfât-ı cism ile benzer bu ten cismi ile İllâ ki mevc-i ism ile ol Vâhid’in ‘ummânıyam Kenz-i kelâmullah olan ‘aşk-ı nihânın sırrıdır Söyler dilim anın gibi ‘irfân u ‘ilmin kânıyam Harf ü hurûfun haddine irmedi ‘aklım ey zâhid Bir noktadur anladığım der-hâtır-ı Furkân’ıyam Bezm-i elestin meyinin mahmûruyam ben her nefes Evvelde cân mestânedir sanmañ ki ‘aşk-ı fânıyam Cân u cihânın terkini ol lutf ile kıldı revâ İsmâil’em Mennân’ımın bayrâmının kurbânıyem Ef’âline evsâfına uğrar geçer kârbânımız Bi-hamdillah önden sona tevhîd-i zât insânıyam Yedi ana dokuz ata on altı neslin aslıyam On sekiz bin şehrim tamâm cümlesinin ben cânıyam Havf u recânın havzına nehr-i nihân oldu revân Kalmadı şekkim zerrece ol Vâhid’in handânıyam Mısır diyârı mülküme şâh olduğumda sicn olur Yokdur karârım hergizin ben Yûsuf-ı Ken’ân’ıyam Şimdiki hâlimden haber soranlara budur sözüm Tâliblerindir hânesi ‘ummân-ı ‘aşkın kânıyam Nefsim değil söylediğim rûhum hâlidir didiğim Bunda gelüp uğradığım ol şâhımın fermânıyam Görün ‘aşk ile hem-râham terk-i bekâ terk-i câham Men lâhût-ı mürg-i Şâh’am sanman Ümmî Sinân’ıyam