Ey Gönül Gel

Ey gönül gel gayriden geç aşka eyle iktidâ Zümre-i ehl-i hakîkat ânı kılmış muktedâ Cümle mevcûdat-u malûmata aşk akdem dürür Zirâ aşkın evveline bulmadılar ibtidâ Hem dahî cümle fenâ buldukta aşk bâkî kalır Bu sebebden dediler kim aşka yoktur intihâ Dilerim senden Hüdâ’ya eyle tevkifin refîk Bir nefes gönlüm senin aşkından etme gel cüdâ Mâsivâ-yı aşkının sevdâsını gönlümden al Aşkını eyle iki âlemde bana âşinâ Aşk ile tamûda olmak cennetidir âşıkın Lîk cennette olursa tamûdur aşkın ana Ey Niyâzî Mürşid istersen bu yolda aşka uy Enbiyâ vü Evliyâye aşk oluptur rehnümâ