Ey Huda Sana Bu Nefsimden

Ey Hudâ sana bu nefsimden şikâyet eylerem Ki uyup İblîs’e itdiler benim hâlimi kem Şol kadar düşürdüler zill ü hakâret bahrine Hiç halâik içre yokdur ben gibi bir müttehem Kalmadı cismimde kuvvet ki idem tâ’at sana Nice demdir gaflet uykusuna dalup yatıram Eylerem senden hayâ vasf itmeğe çok zenbimi Çünki mahlûkât içinde mislimi hiç bilmezem Hep sana ma’lûm kamu itdiklerim cürm ü hatâ Sen bilir iken huzûrunda ne lâyık söyleyem Mağfiret deryâsı evsa’dır zünûbumdan benim Sen ki gaffâre’z-zünûbsun ben recâmı kesmezem Her ne mikdâr-ı ‘amel itsem dahi yine senin Rahmetin ‘indimde ercâdır kamudan ey hakem Senden özge pâdişâh yok hall ider müşkilleri Ki varup kapusuna ahvâlimi ‘arz eyleyem Derdime dermân irişmez senden özge kimseden Yâreli olsam dahi ağyârına göstermezem Gitmezem çokdur deyü zenbim kapundan ey kerîm Böyle bî-‘âr böyle yüzsüz böyle müflis bendenem Bulmuşam bu kapuda ben bî-hisâb ni’metleri Bundan evsa’ bundan a’lâ bir kapu yok ki gidem Ana rahmine düşelden şimdiye dek ni’metin Eksik olmadı vü hâlâ ni’metin içindeyem Bâhusûs itdin ‘atâ îmân u ‘irfân ni’metin Ben dahi her dem seni tevhîd ü temcîd eylerem Hem içirdin hamr-ı ‘aşkı ben kuluna lutf idüp Olmuşam kâni’ ana hiç gayrı nesne istemem Gice gündüz sana Kuddûsî kulun dir yalvarup Senden ayırma beni ey sâhib-i fazl u kerem