Ey Kamu Alemin Ulu Çalab'ı

Ey kamu ‘âlemin ulu Çalab’ı Ki kulundur kamu beğ ü çelebi Tapuna kul kapuna sâildir Bay u yoksul u hem velî vü nebî Göçüren konduran kışı vü yazı Geçirensin hemîşe rûz u şebi Ay u gün nice doğar u dolanır Kimse bilmez bu sun’-ı bü’l-‘acebi Çün kamu müşkil iş sana âsân Yâ ilâhi ilâ metâ ta’abî N’ideriz seni sevmeyen gönülü Ya seni anmayan lisân u lebi Şuna kim senden olmaya tevfîk N’eylesin ulu aslı vü nesebi Ne nasîb eğleme içinde şunun Ki sınuğ ola i’tikâdı katı Tapunu istemeğe ey matlûb Girü tapundan isteriz talebi Seni bulan muhib n’ider ey dost Dahı şâzî vü ‘işret ü tarabı Ey hakîmü müsebbibü’l-esbâb Nedir it tuş necâtımız sebebi Be-visâl-i meşâyih u ebrâr Be-firâk-ı heme yetîm ü sabî Kulların kemteridir İsmâ’îl Ne var Ümmî Kemâl ise lakabı Tapuna yalvarır koma mahrûm Rahmetinden bu ‘abd-i bî-edebi Kıl münâcât u hâcetini kabûl Be-kemâl-i Muhammed-i ‘Arabî Çün buyurdun hadîs-i kudsîde Sabakat rahmetî alâ gadabî