Ey Nebiler Hatemi

Ey nebîler hâtemi, her kâ’inâtın evveli Sende tekmîldir nübüvvet tahtı sensin ekmeli Mâ’i-tîn geşt-güzârında iken Âdem nebî Sensin ol (küntü nebiyyen) pâdişâh-ı a ‘deli Mazharı evvel ü âhirsin ezelden tâ ebed Matla ‘-ı esmâ’-ı Haksın ey nebîler efdali Vâsıf-ı Adnân u Kahtân ebkem oldu cümlesi Metn-i hüsnün şerh olunmaz ey kamunun ecmeli Al elin bu Sa’dî-i bîçârenin yevmü’n-nüşûr Baş açık yalın ayak oldukda halkın esfeli