Gel Ey Gurbet Diyarında Esir Olup Kalan İnsan

Gel ey gurbet diyârında esir olup kalan insan, Gel ey dünyâ harâbında yatıp gâfil olan insan. Gözün aç perdeyi kaldır duracak yermi gör dünyâ, Kati mecnun dürür buna gönül verip duran insan. Kafeste tutiye sükker verirler hiç karar etmez, Aceb niçün karar eder bu zındâna giren insan. Ne müşkül hâl olur gaflette yatup hiç uyanmayıp, Ölüm vaktinde Azrâil gelince uyanan insan. Kararmış kalbin ey gâfil nasihat neylesin sana, Hacerden katıdır kalbi öğüt kâr etmeyen insan. Bu derdin çâresin bul sen elinde var iken fırsat, Ne ıssı sonra âh-ü zâr edüp hayfâ diyen insan. Niyâzî bu öğüdü sen ver evvel kendi nefsine, Değil gayriye andan kim tuta her işiten insân.