Gitti Elden Sanemin

Gitti elden sanemin sünbül-i müşg-efşânı Yine devr etti perîşan men-i ser-gerdânı Öyle mu’tâd olubam âteş-i hicrânına kim Görmesem yandırır elbette beni hicrânı Gökte âhım yeli söndürdü çerâğın güneşin Yerde eşkim ayağa urdu dür-i galtânı Göz beyâzına çeker lâ’l-i lebin sûretini Dem-be-dem hâme-i müjgân ile bağrım kanı Çıktı can kimseye izhâr edebilmen derdim N’ideyim âh bu derdin ne ola dermânı Ey sitem taşını bî-derdlere zâyi eden Yapagör bir nice taş ile dil-i vîrânı Verse can yetmese cânâne Fuzûlî ne aceb Her kişi kim sever öz cânı için cânânı Fuzuli