Gönlüme Yağan Hemişe

Gönlüme yağan hemîşe ‘ilm ü ‘irfândır benim Söylediği bu dilimin sırr-ı Kur`ân’dır benim Genc ü mâlım bağlamışam ben fenâ urganına Ger metâ’ımdan sorarsan dürr ü mercândur benim Cân Yûsuf’un satmağa geldim ki meydân şehrine Anun içün gevherimin kıymeti cândır benim Vermezem kim kadrini bilmez ele bu la’limi Râzımı keşf eylediğim kâbil-i şândır benim Ehl-i kâlin ‘aklı ermez kim ne bilsin sürdüğüm Mustafâ’dan Murtazâ’dan âyin erkândır benim Kalb-i emrâzın devâsı bâbının miftâhıyam Pîr ü üstâdım sorarsan bil ki Lokmân’dır benim Sâkîyem meydâna girdim ‘aşk elinden sunduğum Ehl-i derd ‘âşıkların derdine dermândır benim ‘Ayn-ı vuslat şerbetidir kim benim nûş etdiğim Anca ‘âşık sohbetinde mest ü hayrândır benim Mevc turmaz sad hezârân dürleri taşra atar Gör vücûdum katresini bahr-ı ‘ummândur benim Fâsık u nâdân ne bilsin kim benim esrârımı Yoluma bel bağlayanlar bil ki merdândır benim Kim ki meydânımda bir cân verdiyse bin cân alır Bir bekâdır kim fenâsız şâd u handândır benim Kârbânım başıdır benim ‘Aliyye’l-Murtazâ Menzilimin intihâsı Mustafâ cândır benim Re’s-i mâlımdan sorarsan kim belâ-yı derd-i ‘aşk Cânımın dinlencesi derd ile devrândır benim Dü cihânın nakşına dil vermeyendir serveli Şerh edüben söylediğim kâmil insândır benim Gerçi kim ‘ısyân-ı gayba kalmışamdır her nefes İllâ cânım hayretinden Dost’a kurbândır benim Âh-ı firkatden olupdur dil fenâ-ender-fenâ Halk içinde nâm u ‘ırzım hâke yeksândır benim Bu Sinân Ümmî za’îfin yarası yanmak diler Anın içün kim bu cânım ‘aşka mihmândır benim Ümmi Sinan