Gönül Sabru Tahammül Kıl

Gönül sabr u tahammül kıl yürü var kahr-ı dildâra Nola yüz gösterüp lutfu bakasın sen ol dîdâra Yolun varır gide gide senin bir ‘âlî dergâha Seni deyyâr görüp senden nazar itmeyesin dâra O ‘âlemde sana hâller virile olmaya hasrı Bu ‘âlemin yoğun vârın viresin sen kamu yâra Geçesin sen ta’allukdan berî olup cân u tenden Olup cânân bu cânlara dönesin gel bî-hâre Nice gözler döke kanlar seni görmek hayâline Olan derdli neler çeker kalır derdinde bî-çâre Yolunda niceler başlar virüp cânlar fedâ eyler Senin tevhîd-i sırfında bakılmaz yâr u ağyâra Olup gayb sûret-i kesret kamu ‘âlem ola bir yüz Ki cem’ u fark girü kala gelir dil işte bu kâra Senin ravzâ-i hüsnünde figân ide dil ü bülbül Ki vahdet gülüne gelmez hezârân zâğ âh u zâre Hakîkatde o dildârsın cemâlin gülleri terdir Ruhun nakşını kim göre ola cümleden âvâre Göre dîdâr-ı yâri kim göre kendüde yârini Bu sır Ünsî o sırdır kim kamu kesret mahva vara