Gönül Şemi Ruhi Yare Yanar

Gönül şem’-i rûh-i yâre yanar pervânedir şimdi Firâk ile akan gözyaşlarım dürdânedir şimdi Nigâh-ı iltifât-ı yâr ile âbâd iken gönlüm Bu kâşâne sitem tâşı ile vîrânedir şimdi Dil-i dânâmız evvelce Felâtunu beğenmezken Bir âhû gözlünün aşkıyla dîvânedir şimdi İçince câm-ı aşkı gözlerinden zühdü terkettik Melâmî meşreb olduk tavrımız rindânedir şimdi Füsûn-ı çeşm-i mestinden halâsım çâresin sordum Dedi çâren yine bu dîde-yi mestânedir şimdi Kebûterler değildir lâne tutmuş vech-i cânânda Şerâb-ı aşk ile memlû birer peymânedir şimdi Gönül bir leylânın aşkıyla mecnûna dönmüştü O kıssa vâr ise ancak birer efsânedir şimdi Safâ-yı hâtıra ettik vedâ’ı hecr-i yâr ile O zevk-âver ferâgat kûşemiz gamhânedir şimdi Şerâb-ı aşk-ı lâ’l-i nâb-ı canândan içip Hazmî Düşe kalka yine azmi der-i canânedir şimdi