Haliç'te Geziyorduk

Rüzgârların ıslığına dalgalar yetim tutmuş, Martılar korosu Şarkılarını söylerken, Dalgakıranlar bu eşsiz besteyi alkışlıyordu. Belki o loş karanlığın ılık ürpertisiydi, Belki de düşüncemin ağır yükü. Ama yine de bende ki, gizem dolu bir titremeydi. **** Böyle bir akşamüstü, haliçte geziyorduk, Ahmet Emre Mustafa, denizi dinliyorduk. Yorumladık boğazın o iki yakasını, Sonrada İstanbul’un dün ile yarınını. Ve ihaneti örten sessiz karanlığını. **** Biraz ötemizde elinde Şarabıyla geçmiş karşısına, Anasından başlayıp bütün sülalesine heykelin, Sövüp sayıyordu da, sarhoşluğuna verdik pezevengin. Yani o Kasımpaşalı vapurcu Şairin. Bıraktık onları muhabbetiyle başbaşa, Yine düşüncesine daldık biz geleceğin. **** O ıssız sokakların zifiri karanlığı, Nasıl da parlıyordu ülkemin yıldızları. Gece kapladı bizi, yıldızları gösterin. Yürüdük üzerine, yürüdük karanlığın, Yakaladık güneşi, ardından kızıllığın.