Hey Dost Diye Diye

Düştü özüme hubbü’l-vatan gidem hey dost diye diye Onda varan kalır hemen kalam hey dost diye diye Gele şol Azrail tuta assı kılmaz ona ata Binem şol ağaçtan ata gidem hey dost diye diye Halvetlerde mesgûl olam dâim açılam gül olam Dost bağında bülbül olam ötem hey dost diye diye Şol bir beş-on arşın bizi kefen edeler eğnime Dikem şol dünya donların giyem hey dost diye diye Mecnûn oluban yürüyem yüce dağları bürüyem Mum olubanı eriyem yanam hey dost diye diye Günler geçe yıl çevrile üstüme sinlem obrula Ten çürüye toprak ola tozam hey dost diye diye Yunus Emre var yoluna münkirler girmez yoluna Bahri olup dost gölüne dalam hey dost diye diye