Hoştur Ey Gün

Hoştur ey gün tâli’in kim düştün ol hak-i dere Ehl-i devlet dâmenin tuttun yetersin bir yere Dâme düşmüş bir şikârim ki adem sahrâsına Menzilimden her taraf açmış ecel bin pencere Lâ’lin etrâfında hattından gönül iymin değil İ’timad olmaz yeni imâna gelmiş kâfere Hat ne hâcet ehl-i dil kaydına ruhsârın yeter Âlemi tutmakta gün muhtâc olur mu leşkere Sâye saldın suya serv-i nâzı reşk öldürdü kim Ben durarken devlet-i vaslın ne nisbet âhere Başta her tîğ aşk odundan bir tütündür kim çıkar Çizginen başım belâ bezminde benzer micmere Ey Fuzûlî bende râhat koymadı şeydâ gönül İsterim ki kurtulam andan verem bir dil-bere Fuzuli