Hudavenda Bu Dolabı Kuran Sensin

Hudâvendâ bu dolabı kuran sensin Bu yedi gökleri hem kaldıran sensin Zemîni döşeyüp dağları nasb iden Bu hayvânâta cism ü cân viren sensin Bu insân nev’ini hâkden idensin halk Bu eşcâr u nebâtı bitiren sensin Bu mülkün mûcidi hem mâlikisin hep Sana eşyâyı tesbîh itdiren sensin Bu cinn ü insi kulluk içün iden vâr Hemîn tanrılığını bildiren sensin Kimini rahmetinle koyup uçmağa Kimin ‘azlinle oda yandıran sensin Bu ‘âlem halkını ihyâ idüben hem Kamusunu sonunda öldüren sensin Kamu mevtâyı sûr ile dirildüp hem Yine anları mahşerde diren sensin İdüp rü’yet umûruna bu kulların Kimi mahzûn kimini güldüren sensin İki ev eyleyüp anlar içün bünyâd İkisin anlar ile dolduran sensin Mukaddessin münezzehsin zulümden çün Neye lâyık ise kul irgüren sensin Seni tevhîd ider dâim bu Kuddûsî Anı ‘aşk lüccesine daldıran sensin