İnsan

Tut ki tufan olur yıkılır dünya, bir güvercin ot getirir gemiye. Güneş çalkalanan sulara doğar bir çocuk sürüyüp putları kırar. Katlanır zaman durulur gökler, deniz gözlerimde tutsak sevgili; varsın bilmesin içimdekini, sancı sesleri gelir şafaktan. İnce ağ ardında kutsal yolcular, yıldızlar göz kırpar gül akşamından. Dünyayı yeniden onarmak için melekler gezer yeryüzünde. İçimde yangın, ellerimde gül. Sevgiliye gider aşk gemileri. Üstüne umudun sıcağı vurur. Şarkı dudağımda sevdadan yana. Alın taptaze hayatı benden! Bitmeli baharın afyon kokusu. Ya sevmeli ya da kızmalı insan, gecenin saldırgan durgunluğuna.