İnsanlığı Kör Kuyudan

İnsanlığı kör kuyudan, El verip çekegeldiler. Çiçek devşirip kayadan, Sevgiyi ekegeldiler. Demediler yazın, kışın, Zulme çalınan alkışın, Gördükleri her yanlışın, Kolunu bükegeldiler. Düşseler de âh u zâra, Susuzları ak pınara, Kavuşturmak için yâra, Sırtlayıp yüke geldiler. Bırakarak işlerini, Mâsivâlık düşlerini, Küfrün kanlı dişlerini, Vahiyle sökegeldiler. Bağlananlar ol Mansûr’a, Saatleri bedel asra, Yûnusleyin ardı sıra, Söze gül dökegeldiler. Besmelesiz aş ağulu, Nasipsize göz buğulu, Terk edip çer-çöp çoğulu, Fehmedip “tek”e geldiler.