İnsanlığın Efendisi

Yine hicranla Sen’i andı gönül, Tende cânım, rûh-u revânım Cânân. Andıkça hasretlere yandı gönül; Ne olur kıl artık vuslata şâyân.! Seven ve ağlayan bir bîçâreyim, Kararsız, derbeder hep âvâreyim, Yıkılıp dökülmüş bir virâneyim; Hâl-i hazînim tam mevsim-i hazan.. Güller gülse de ağlıyor hep bülbül, Bir dert küpü sanki şimdi şu gönül; Bilmem mümkün mü bu hâle tahammül? Rûhumda âh u zâr, dilimde figân. Yanıp kebap oldum, ümidim yıkma! İtâb et, ama, ağyâra bırakma! Vefâsız bir kulum cürmüme bakma! Tavsîfe ne gerek, her şeyim ayân… Bilirsin gayri imdat edecek yok; Gönlümü dertten âzâd edecek yok; Kıtmîr’i başka âbâd edecek yok, Hatırım virâne, gözlerim giryân… Gel vur mızrabını kalbimi söylet! Vur rûhûma nağmelerini dinlet! Bu gönlüme geleceğini vâdet! Vâdet ki, kalmadı dizimde dermân..!