İnsanlığın Efendisi

Yine hicranla Sen’i andı gönül, Tende canım, ruh-u revânım Canan. Andıkça hasretlere yandı gönül; Ne olur kıl artık vuslata şâyân.! Seven ve ağlayan bir bîçâreyim, Kararsız, derbeder hep âvâreyim, Yıkılıp dökülmüş bir virâneyim; Hâl-i hazînim tam mevsim-i hazan… Güller gülse de ağlıyor hep bülbül, Bir dert küpü sanki şimdi şu gönül; Bilmem mümkün mü bu hâle tahammül? Ruhumda âh u zâr, dilimde figân. Yanıp kebap oldum, ümidim yıkma! İtâb et ama ağyâra bırakma! Vefasız bir kulum, cürmüme bakma! Tavsîfe ne gerek, her şeyim ayân… Bilirsin gayri imdat edecek yok; Gönlümü dertten âzâd edecek yok; Kıtmîr’i başka âbâd edecek yok, Hatırım virâne, gözlerim giryân… Gel vur mızrabını kalbimi söylet! Vur ruhuma nağmelerini dinlet! Bu gönlüme geleceğini vaadet! Vaadet ki, kalmadı dizimde dermân..!