Işık Adam

Belirdi bir kır atlı; Başı gözü polatlı; Gözler buğulu, nemli, Üveyk gibi kanatlı… Geliyor doludizgin, Yüreği dertle ezgin; Izdırap çekmiş belli, Duyguları pek engin. Ululardan bir ulu, Heyecanla dopdolu; Dokunsan ağlayacak, Allah’ın sâdık kulu. Bir gariplik sesinde, Yalan yok çehresinde.. Bakanlar anlayacak, Işık var çevresinde. Sür atını durmadan, Kalmadı bende derman; Ey metâı nûr adam! Yok fevt edecek zaman. Sakın geç kalma zinhâr! İçim hasretle yanar; Kalmadı başka sevdam, Ağar ufkumda ağar..! Artık bende’nim bende’n, Ayrılmam asla senden! Gösterdiğin bu yolda, Vazgeçtim cân u tenden… Sorma kim olduğumu! Sancağımı, tuğumu; Ermişim ummanına, Duymam boğulduğumu…