İtmedi

Ey dirîğâ sana söz kâr itmedi Pend ü tenbîh seni bîdâr itmedi Nefsine şol zulmü kim sen işledin Kimseye hiç yağu Tatar itmedi Yâr didiklerin sana itdiğini ‘Âlem içre hergiz ağyâr itmedi Şol ziyân sandığın ağyâr itdiğ Assıları sana hîç yâr itmedi Evliyâ pendin tutan kimesneler Enbiyâ kavline inkâr itmedi Baht anın kim bâtıla meyl eylemez Vay ana kim hakka ikrâr itmedi Anadan sağır u gözsüz doğanı Mürşid âgâh u haberdâr itmedi Neylesin gûşiş şu kimesneye ki Rahmetine Hakk sezâvâr itmedi Kimse ol vâr itdiğin yoğ idemez Kimse ol yoğ itdiğin vâr itmedi Varlığın yokluğa virenler gibi Kimse hîç assılı bâzâr itmedi Zihî yol arslanı kim cân u dilin Dünye bendine giriftâr itmedi Kimi gördün kim bu dünyâ son ucı Şâzisin gam mâlını mâr itmedi Gördü kim dâ var devâ yok anda hiç Anın içün meyl-i davâr itmedi Seg şeker yimedi yimez nitekim Âdemîler meyl-i murdâr itmedi Ol ne bülbüldür ki kargalar gibi Leşe kondu ‘azm-i gülzâr itmedi Kirtü ‘âşıklar cihân hûblarının Zülfüne gönlünü berdâr itmedi Anlayan “el-fakru fahrî” sırrını Fakr ile fahr eyledi ‘âr itmedi Kimse bîmâr olmayınca hiç tabîb Derdine dermân u tîmâr itmedi Ağlar ol kim haste-dildir derd ile Sağlar âh u nâle vü zâr itmedi Bu Kemâl Ümmî figân u nâlişin Derd ile hiç değme bîmâr itmedi Kulda yazuk kalmaz istiğfâr ile Çünki tevbe kıldı ısrâr itmedi