Kainatı Yoktan Var Eden Allah

Kâinâtı yoktan var eden Allah, Düşürme kör nefsin ağına beni… Birliğine îmân ettim illâllah, Takma vesvesenin çağına beni… Eğri-büğrü kaldım, hem günahkârım, Eksilmez, demâdem artar efkârım, Hasretim Rasûl’e, ulu Hünkâr’ım, Oturt mürşidimin sağına beni… Düğümünü çöz ki paslı dilimin, Arz edeyim ahvâlini hâlimin. Tövbekâr da olsa Haccâc zalimin, Bağbancı eyleme bağına beni… Duymayan kulakla, görmeyen gözle, Yazılmamış yazı, denmemiş sözle, Götür yâ Rab! Geldim Halilî özle, Rahmetinle rahmet çağına beni… Yardımın olmazsa akıl bedeni, Ateşe çevirir, kül eder teni. Nakşedip gönlüme olup biteni, Sürme kovulmuşlar dağına beni… Kuşdilini bilen Süleyman niçin, Yalvarır Hüdhüd’e hep için, için? Kararmış kalpleri ışıtmak için, Kat yanayım kandil yağına beni…