Kapun Koyup Efendi

Kapun koyup Efendi pes ben yâ kande varam Bir şey tehallüf itmez hükmünde cümle ‘âlem Esirgersin fakîrin lutf u keremin çokdur Bunca hicâbı giçüp irişse sana nâlem Bir sultânsın kulunu atdın gurbet iline Yine kerem itmezsen ben bu firkatde kalam Birsin didim ben sana çıkdı derûndan sivâ Sana dönderem yüzü derdime senden çârem Bîçâre’nin hâlinden suâl iden kişiler Dâim günâhın anup ağlar durmaz demâdem