Kendinden Çok Ümmetine

Kendinden çok ümmetine, Gece hem gündüz yanandı. Âlem muhtaç himmetine, Candan öte bir cânandı. Kaybedenler O’na gelir, Arayanlar O’nda bulur, Dokunduğu şifâ olur, Hastaya derman sunandı. Severdi Sevr’i, Hira’yı, Yatak bilirdi sahrâyı, Cibril’den aldığı vahyi, Dolunay gibi yayandı. Yer altında filizlenen, Kalp atışında gizlenen, Dağlar ardında izlenen, Ne varsa O’na ayândı. Zihinlerin arındığı, Güler yüzün barındığı, Tebessümün sığındığı, Cennet misali limandı. Bir tutardı yazı, kışı, İçinin aynası dışı, Her hâli her davranışı, O’ndaki açık beyandı.